Falen is hard

8

Laat me beginnen met de zeggen, dat ik niet weet wat ik wil bereiken met dit verhaal, maar ik zit er al een tijdje mee en het wordt tijd dat ik er iets mee doe, dus schrijf ik het hier neer, misschien dat anderen er ook iets aan hebben.

copyright Florian Brouir

Hetgeen nu volgt is mijn persoonlijke ervaring. 6 jaar geleden heb ik een keuze gemaakt die mijn leven meer veranderd heeft, dan wat ik ooit had kunnen denken. En in die periode heb ik mijn deel, aangetekende schrijvens, deurwaarders, opschrijven van inboedel, bijna meenemen van de lease auto en telefoontjes van de bank om te melden dat ik nog 2 weken had voor ik op de zwarte lijst kwam, wel gehad. Zelfs van die aard dat ik in juli 2013 op het punt stond om volledig ten onder te gaan.

Wil ik hier medelijden voor, nee absoluut niet zelfs. De oorzaken van die problemen waren op een aantal verschillende plaatsen te zoeken, zowel bij mijzelf als factoren van buiten af. Echter dat is niet waar ik het nu over wil hebben, wat ik wel wil uitleggen is dat die problemen, die typisch zijn voor een falende en/of beginnende ondernemer, een enorme impact hebben op je leven en dat zonder dat je het beseft.

In de laatste 6 jaar had ik constante stress, enkel voorbeelden.

  • Elke keer de postbode komt, verwachte ik slecht nieuws en deed ik de brievenbus met een klein hartje open.
  • Elke keer er een auto stopte voor de deur verwachte ik een deurwaarder te zien.
  • Elke telefoon bezorgde me angstzweet omdat ik mogelijk weer een excuus moest verzinnen waarom ik nog niet betaald had.
  • Elke keer als ik thuiskwam, keek ik op de deur om te zien dat er geen sporen zijn van een slotenmaker, omdat de deurwaarder mijn inboedel opgeschreven had.
  • Elke keer de bel gaat, verstopte ik snel een aantal essentiële zaken die ik nodig heb om te kunnen werken
  • Elke keer ik mijn rekening checkte, vraag ik mezelf af, wat kan ik deze keer misschien betalen
  • Elk moment van de dag, was ik bezig met creatieve oplossingen en constructies te zoeken om toch maar te kunnen blijven vooruitgaan en rekeningen te betalen.

Dat zijn de kleine dingen, maar daarnaast haatte ik de vraag: “en hoe ist?”. Niemand mag weten of wil horen dat het niet goed gaat dus probeerde ik zo ontwijkend of algemeen mogelijk te antwoorden. Ik hield voor iedereen de schijn op.

Ik sliep niet meer, ik at niet meer, ik dronk enkel wat water. Ik had kleine paniekaanvallen, ik hoopte op meevaller. Tegen beter weten in, ging ik op de lotto spelen, het moest maar eens. Ik hoopte dat facturen dubbel betaald werden. Ik nam geen telefoons meer op van onbekende nummers.

In feite verstopte ik mij en hoopte ik dat het allemaal weg ging. Maar ondertussen ging ik gewoon stilaan kapot, zowel mentaal als fysiek. Ik veronderstelde dat dit wel deel is van de ondernemer ervaring. Iets waar niemand over spreekt, zelfs zij die openlijk uitkomen voor hun falen op de fail conferences spreken, hebben nooit over de negatieve effecten, maar enkel over terug opstaan en doorgaan. Dus ik dacht dat ik overdreef.

Tot ik op een dag besloot van me niet meer te verstoppen en er gewoon voor uit te komen. Ik vertelde dat het niet goed ging en eens ik die klik gemaakt had, was het alsof ineens alles wat meer op zijn plaats viel en uiteindelijk kwam dan ook de dag waarop ik mijn schulden zo ongeveer weggewerkt had. Feest, nu kan ik vooruit, vanaf nu gaat alles beter.

Of dat dacht ik dan toch, want ineens is mijn drive om vooruit te gaan ook weg. Ik besef dat ik nog niet uit het gevaar ben, maar ik ben te moe om nog de moed op te brengen er nog steeds zoals de voorbije tijd 250% voor te gaan. Ik ga er nog wel 90% voor maar ik ben zo moe, zo leeg, zo kapot. 90% voelt ook alsof ik stilsta, sta ik stil, ik weet het niet, ik weet het allemaal niet meer. Ik wil nog fotograferen, ik geniet nog van fotograferen en werken voor klanten, maar al de rest van ondernemer zijn, kan me momenteel gestolen worden.

Of dat is toch het gevoel dat ik de laatste maanden had en toen ik gisteren op de Failing Forward conferentie, de mensen hoorde spreken over falen als een opstap tot succes, had ik toch een wrang gevoel bij dat alles. Want falen is niet alleen een opstap naar succes, maar ook heel vermoeiend en hard. De terugslag van falen komt ook pas nadien, niet wanneer je aan het falen bent. Je weet pas hoeveel je gegeven hebt, op het moment dat het niet echt meer moet.

Ik ben trouwens nog steeds niet helemaal gerust als ik naar de brievenbus, deur, of naar huis ga, ik verwacht nog steeds het ergste.

Read 8 comments